O ritual da maleta...

Hai moitas maneiras de saber cousas sobre unha persoa, para min unha delas é a súa maleta.

Eu gosto dos aeroportos, gústame observar ás persoas que pasan por alí, imaxinar de onde veñen a onde van, que é o que ou quen as espera... mentres espero na cinta a que chegue a miña, gústame botarme a adiviñar quen collerá cada maleta...estou convencida de que (se non fose unha intromisión na súa intimidade) podería saber tantas cousas vendo o que levan alí dentro...

Ando co meu ritual particular. Facer unha maleta para min é un ritual, sí. Hai que meter o xusto e o necesario, e non sempre é doado.  Aínda que da que pensar, roupa, neceser, botiquín... case sempre, é unha volta á rutina. Mais o complicado (para este bicho, claro) está nos libros que te acompañarán, desta volta xa está escollidos virán conmigo (xa empezado) En vías de extinción de María Reimóndez, Morgana en Esmelle de Begoña Caamaño, e dous agasallos do cumple da miña panda O amante de Marguerite Duras e Xoguetes para un tempo prohibido de Carlos Casares. A música que levarás...buf, esto sçi que sería imposible de contar, aínda querendo... son moitos gigas de música, semellante aventura precisa dunha boa banda sonara, máis tendo en conta cal será a BSO ( e veña reguetón, salsa e merengue! )! A libreta da viaxe,ho agasallo tamén da miña panda, é o que ten que che sepan das manías, esa libre leva conmigo xa un mes, alí escríbese de todo, datos, enderezos, notas, rutas, ...e así ata o fin da aventura. (Hai máis libretas preparadas! ;)

A mochila, a cámara, a carpeta da documentación, bolis (sempre levo bolis, para que a libreta se non?)...

O que eu vos diga, un ritual...que por certo aínda está a medias...e conforme se achega o sábado o tempo bule máis!

Dende logo o "pior" de todo non está ahí, o jodido é o que queres levar na maleta e non podes. Pero, como dixo alguén a quen adoro fondamente  "iso é parte da aventura"  ...

 Ana e Anxo, porque contan os días que marcho, porque se tatuan a golpe de bic "Tatá" e, sobre todo, por ser @s que me fan sorrir sempre.  Das cousas que queres meter na maleta e non podes... (aínda que ben dobladiñ@s... :)

Sigamos pois co ritual...

Boa noite,

Saúde!

2 anos máis tarde...

E de súpeto caín na conta... eu tiña un blog! Sí, fíxeno hai dous anos para un curso sobre redes sociais...nunca máis lle volvín tocar. Hoxe lendo a miña primeira entrada non puiden evitar sorrir. Decía (non sei aínda moi ben a quen) que era unha soñadora de 22 anos que estudaba maxisterio e pretendía facer da cooperación internacional o seu traballo. Ben, sigo a ser unha soñadora, agora de 24 anos, xa mestra e que marcha en 9 días facer as prácticas do Máster de Cooperación Internacional e Xestión de ONG's. 

Sigo feliz formando parte de Implicadas no Desenvolvemento e, pasaron moitas cousas. Boas e non tan boas, iso sí, de todas aprendín. Aprendo.

Vaia, parece que a cousa non saiu tan mal. 

Aínda así, ó ler o blog parece que foi onte cando escribín...sen embargo ó pensar en todo o que pasou nestes últimos dous anos parece que fai máis, moito máis.

Comeza agora unha nova etapa, para min e para moita da miña xente. Experiencias e aventuras, e digo eu, aproveita o blog para falar dende a República Dominicana e contar a miña experiencia na ONG na que vou facer as prácticas, Acción Callejera. Que xa se sabe que eu gosto moito de falar ;)

A ver se resulta a idea! 

 Hoxe a foto vai para ela, coa que converxo na distancia. Por aquelo de que cambiamos de etapa vital simultáneamente! 

Saúde!

un vídeO da presentación en cOmpostela...

25 de Novembro, di NON a violencia de xénero!

Aquí vos deixo o comunicado de Implicadas co gallo do 25 de Novembro, paréceme moi acertado e axeitado, espero que o leades e que con el reflexionedes!

...

Como acontece con outros días dedicados a diferentes causas, serán hoxe moitos os datos que os medios difundirán para nos recordaren a situación xeneralizada de violencia que as mulleres padecemos na nosa sociedade e tamén a nivel mundial. Dende Implicadas no Desenvolvemento queremos sumar a esas datos as 200 nenas de cada 1000 nenos nacidos que son asasinadas no distrito támil de Salem cada ano debido ao infanticidio feminino, un fenómeno de violencia de xénero polo cal o Nobel indio Amartya Sen calculou que faltan uns 37 millóns de mulleres en todo o país. Implicadas e a súa organización compañeira támil PDI levan traballando dende 2007 con alentadores resultados en Salem (www.200implicadas.com), demostrando que o cambio de mentalidades e prácticas é posible en todos os lugares. En Implicadas entendemos que a violencia de xénero, cos seus condicionantes locais, é un fenómeno espallado por todo o mundo e contra o que hai que loitar de forma unida.

Porén, se cadra hoxe os datos escurezan unha realidade forte e afouta da que cómpre máis que nunca falar, a do activismo de millóns de mulleres en todo o mundo, a maioría delas dos países do Sur, que buscan cambiar as estruturas de desigualdade que subxacen á violencia. Foron precisamente as nosas compañeiras latinoamericanas as que traballaron para establecer a nivel internacional o día 25 de novembro como Día internacional de loita contra a violencia de xénero en honor ás irmás Mirabal. En Implicadas celebramos hoxe o traballo de todas as nosas compañeiras feministas e activistas de Támil Nadu que loitan a diferentes niveis contra o infanticidio feminino, dende as mulleres das aldeas que erguen a súa voz, ás traballadoras dos nosos proxectos, ás activistas e teóricas da universidade pasando polas escritoras, xuízas, policías ou sociólogas que participan nas nosas actividades e campañas. Querémoslles amosar o noso respecto e admiración polo seu esforzo e traballo incansable que fai do mundo un lugar mellor, e o noso agradecemento polas leccións que cada día nos ensinan e nos permiten compartir.

Cómpre non esquecer que os fenómenos de violencia de xénero dos países do Sur están moitas veces reforzados por situacións de desigualdade máis global, como a explotación económica, os prexuízos racistas ou a falta de acceso á toma de decisións internacionais ás que os nosos gobernos e empresas someten ás comunidades do Sur. Nós, como cidadás do Norte, temos pois moito que facer para desentrañar esas conexións. Implicadas leva doce anos loitando contra as estruturas de desigualdade de xénero e das relacións Norte-Sur, man a man coas nosas compañeiras támiles. Dende o mes de outubro de 2010 a nosa campaña 1 de 200 busca 200 novas socias que con 12 euros ao mes reforcen o noso traballo e o traballo das nosas compañeiras támiles para erradicar o infanticidio feminino en Salem. Hoxe, 25 de novembro, é máis necesario que nunca que sexas 1 de 200.

 

...despegandO!

... non sei moi ben como comezar con esta nova experiencia, ter un bloG de meu! ... de repente teño tantas cousas na cabeza que non sabería por onde empezar, quero contar, quero dicir,...asique pouco a pouco!

Ás veces resulta complicado ler sen imaxinar a persoa que está detrás... detrás deste bloG está unha soñadora de 22 anos que estuda maxisterio, e que soña con facer da cooperación internacional o seu traballo! ...

De momento estou moi contenta formando parte de Implicad@s no desenvolvemento. Unha ONG galega que leva 12 anos traballando no mundo da cooperación internacional en e dende Galiza, Implicadas traballa en Galicia con actividades de sensibilización e na India e Etiopía con proxectos de desenvolvemento. A forza de traballo en Galicia é o voluntariado e, por se algo se caracteriza  é polo enfoque de xénero que está integrado en tódalas súas accións.

Precisaba presentarvos a Implicadas, porque precisamente estamos en plena campaña 1 de 200, esta campaña pretende aumentar a base asociativa a 200 persoas para así podermos autoxestionar o proxecto para  a ERRADICACIÓN DO INFANTICIDIO FEMININO (  matar ás nenas que acaban de nacer ou ben abortar os fetos femininos debido ó baixo valor que as mulleres teñen nunha sociedade dada ).

Non podía deixar de contarvos isto pois, estamos a víspera do 25 de Novembro (Día mundial contra a violencia de xénero), o día onde se berra máis forte contra a violencia de xénero, pero debemos berrar tódolos días,  en tódolos lugares do mundo, por desgraza é un mal estendido en tódalas sociedades!

....dou por rematada as presentacións! Esta son eu, e esta é a ONG na que levo 2 anos de voluntaria!

maña, máis e mellor!